BLOG Lifestyle Uitgaan

Vooroordelen

21 mei 2018

Onlangs had ik een afspraak bij het Centrum voor Thuisbeademing in Utrecht. Niet als patiënt dit keer, maar als bezoeker. Ik had namelijk een afspraak met één van de longartsen voor een interview. Zelf vergeet ik 9 van de 10 keer dat ik in een rolstoel zit. Ik kom bij de balie in de centrale hal en vraag aan de receptioniste waar ik de afdeling CTB kan vinden. Nooit geweest en geen idee waar ze zich verstopt hebben in het grote ziekenhuis. Terwijl de receptioniste in de computer kijkt en daarna haar blik op mij richt, hoor ik haar zeggen; ‘mevrouw het is vandaag woensdag, er is geen spreekuur’. Je weet hoe dat gaat met opmerkingen die te laat geregistreerd kunnen worden en heb haar denk ik seconden lang alleen aangestaard. Ik dacht misschien heeft ze mij verkeerd begrepen en ik heb de vraag herhaald. “Ik wil graag weten op welke verdieping het CTB zit, ik heb een afspraak met een arts”. Op haar beurt moet ze hebben gedacht, ‘ik heb je toch net antwoord gegeven’ en zie haar bedenkelijk kijken. “Mevrouw, zoals ik net ook al zei hebben ze vandaag geen spreekuur, weet u zeker dat u vandaag hier moet zijn.” Toen viel het kwartje bij mij. Ik was vergeten dat ik een rolstoel onder mijn billen had en ik vraag de dame naar een afdeling waar mensen zoals ik af en aan komen. Ik besluit er geen punt van te maken en vraag voor de derde keer of ze mij kan vertellen waar ik de afdeling CTB kan vinden aangezien ik geen patiënt ben. Op dat moment ging er bij haar ook een lichtje branden. Dit voorval deed mij later die dag toch denken aan hoe vol mensen met vooroordelen ten opzichte van anderen zitten. De beeldvorming over mensen met een handicap of beperking is de afgelopen jaren nauwelijks veranderd. Ik hoor nog steeds dezelfde dingen als 20 jaar geleden. Gelijke rechten is wat mij betreft een illusie. Zowel op gebied van werken, wonen als participeren in de samenleving. Iets zegt mij dat ik hier later uitgebreider over wil schrijven. Terug naar deze ervaring. De gedachten van stilstand in de ontwikkeling van gelijke rechten en behandeling maakt mij best verdrietig. Bewust en vaak ook onbewust hebben we een mening die niet op feiten is gebaseerd. Hoe kan het anno 2018 dat we nog altijd denken dat mensen in een rolstoel automatisch minder zijn? Zelfs de ontwikkeling van internet en mobile telefoon is sneller gegaan. Je zou er haast een boekje vol van kunnen schrijven, opmerkingen die mensen durven te maken.

Zomaar een greep uit mijn dagelijkse leven:

  • Wat wil zij drinken?
  • Oh wat gezellig ben je een dagje aan het winkelen, fijn he dat het kan.
  • Waar is uw begeleider?
  • Is zeker een hel om de hele dag te moeten zitten?
  • Ik vind het zo zielig voor je. Ik zou echt niet meer willen leven als ik had wat jij hebt.
  • Echt jammer dat je in een rolstoel zit, want je bent wel leuk.
  • Ik ken ook iemand in een rolstoel, ken je diegene toevallig ook?
  • De stoel kan toch wel even buiten blijven. We kunnen je gewoon naar binnen tillen als je wilt?

Ik hoop op zulke momenten vurig dat het hier gaat om onwetendheid, van de ergste soort. Een toestand van afwezigheid van alle of bepaalde kennis bij een persoon.

Wat ik helemaal niet begrijp is de verbazing die mensen hebben op het moment dat je gewone alledaagse dingen deelt, wanneer je vertelt dat je zelfstandig woont, werkt en ook plezier maakt in je leven. Er volgt nog net geen staande ovatie. Of opmerkingen zoals daar kunnen anderen een voorbeeld aan nemen. Sinds wanneer is het mijn taak om anderen te inspireren en te motiveren op basis van mijn handicap? 

Ik wil dat soort dingen doen omdat ik het misschien leuk vind, bepaalde ervaringen heb die ik wil delen, ongeacht handicap. Doen alsof wij niet bestaan is niet oké. Doen alsof wij heilig zijn is weer het andere uiterste.Mijn handicap is geen vrijbrief om mij weg te zetten op basis van wat je denkt te zien.

Gerelateerde onderwerpen

Geen Reacties

Plaats een Reactie