Lifestyle Reizen

Vakantiekriebels

16 juli 2018
rondreis italie frankrijk

Een half jaar geleden werd het idee om met de auto op vakantie te gaan geboren. Niet in Nederland maar een echte roadtrip. Waarheen? De plannen gingen over en weer via whatsapp en tijdens etentjes met mijn reisgenoot. Hoe lang gaan we? Wie gaat er rijden? Waar slapen we? Je kent het wel, alle voor handen praktische vragen. Na wat gepuzzel met onze werkschema’s kwamen we er uit. We gingen eerst shoppen in Milaan en daarna flaneren langs de Côte d’Azur of ook wel de Franse Rivièra genoemd. Nice en Marseille werden toegevoegd aan het rijtje. In totaal zouden we heen en terug 2500 km maken. De volgende vraag was, zou ik dat allemaal zelf kunnen rijden? Nu rij ik in Nederland heel wat kilometers maar hoe reageert mijn lichaam op zulke lange ritten?

Onze zoektocht naar “aangepaste” accommodatie begon op Booking.com. Als je de site moet geloven is er veel aangepast, tenminste er staat een rolstoellogo bij vermeld. Om toch zeker te zijn van onze zaak hebben we maar in een begeleidende e-mail naar de hotels onze wensen ten aanzien van de toegankelijkheid aangegeven. Ik heb mij wel afgevraagd hoe men gereageerd heeft op het zien van de vraag: how much space is there between the floor and the bed? Gelukkig kwamen er allemaal behulpzame reacties terug en of course nothing is a problem. Mijn enige voorwaarden waren dat ik überhaupt binnen raak, mijn tillift kan gebruiken en dat ik op welke manier dan ook kan douchen. Met die insteek reden we bepakt en bezakt weg, ons avontuur tegemoet. En een avontuur werd het zeker! In Strassbourg kwamen we in een storm terecht met hevige buien.

In Zwitserland werden we weggeblazen door het prachtige uitzicht langs de bergen en kregen we mini hartaanvallen van de tunnels en bochten waar geen einde aan leek te komen.

In Milaan zaten we in een mooi en toch wel rolstoelvriendelijk appartement met een garage voor de auto. Het appartement was heerlijk ruim en had een groot balkon. Enige minpunt was de badkamer die een instapdouche had (opstaande rand). Parkeren viel mij ook echt mee, de invalideplekken waren vrij snel zichtbaar en goed vertegenwoordigd. Je rijdt wat in het rond en je komt vanzelf een aantal tegen. De toegankelijkheid van het centrum en de winkels erom heen zijn niet consequent, of je kwam overal de stoep op zonder acrobatische trucjes of je stond bij sommige winkels voor een enorme drempel. Terwijl de winkel ernaast er geen één had. Wat mij dan wel weer opvalt is de hoffelijkheid van mensen. Ik weet niet of dit te maken heeft met een bepaald respect naar ouderen en gehandicapten of het gemis van emancipatie, maar in een supermarkt voorrang krijgen van een lange rij is iets waar ik stil en ongemakkelijk van werd. Dat overkomt mij hier in Nederland nooit bij de Albert Heijn.

Ook in Nice kwamen we terecht in een petit appart-hôtel avec une kitchenette et un balcon.

Vanaf het dakterras uitzicht op de bergen en de zee. Slechts 350 meter van de Promenade des Anglais. Ondanks dat het qua afmetingen (deurpost en draai naar de badkamer) net ging was dit appartement hotel wel echt een pareltje. We konden vanaf het hotel makkelijk lopend de boulevard op en de buurt verkennen. Langs antieke markten en gezellige winkeltjes. Waar ik echt van gecharmeerd van was waren alle verlaagde rolstoelkassa’s. Of het nu in een grote winkel keten is of een klein boetiekje, je kunt gewoon op zithoogte pinnen. Het zijn kleine dingen die kunnen bijdragen aan enorme zelfstandigheid.

De laatste stop was Marseille. Na al dat gereis hadden we besloten om de vakantie af te sluiten in een luxe groot hotel met zwembad. Helaas voor mij geen aangepast zwembad, maar het uitzicht mocht er ook zijn. Aan toegankelijkheid in dit hotel geen gebrek. De kamer was enorm ruim en de badkamer idem. Hier en daar een onlogische keus voor bijvoorbeeld de wc of wastafel. Al met al vielen de locaties mij enorm mee en ben ik geen schokkende dingen tegengekomen. Vroeger kwam ik de deur niet uit als ik niet zeker wist of  het goed was. Tegenwoordig vind ik het ook een soort uitdaging om gewoon erop te vertrouwen dat het goed komt. Misschien scheelt het dat ik niet veel nodig heb. Het is achteraf gezien een reis geweest die vooral ging over uit je comfortzone komen, de controle soms uit handen geven en voelen, hoe oncomfortabel ook, dat het allemaal goed komt. Ik heb nu al zin in de volgende vakantie.

Gerelateerde onderwerpen

Geen Reacties

Plaats een Reactie