Werken

Taxichauffeur

7 augustus 2017
Taxichauffeur

Voor de mensen die mij goed kennen weten dat ik inmiddels vijf jaar mijn rijbewijs heb en met de nodige aanpassingen kan auto rijden. Tot de dag van vandaag kan ik blij worden van dat besef. Soms, wanneer ik in de file sta realiseer ik mij dan hoe waanzinnig ik het vind. Tegelijkertijd besef ik mij dan ook dat het niet vanzelfsprekend is dat dit kan voor iedereen en dat maakt mij verdrietig. Voor mij als vrouw en zeker als gehandicapte vrouw waarschijnlijk, is onafhankelijkheid een groot aspect in mijn leven.

Het is ook eigenlijk gek toch, iemand met een progressieve spierziekte, die zonder Mestinon (medicijn) nog geen kopje thee kan optillen en volledig zorgafhankelijk is, een auto kan besturen met een joystick (Spacedrive van Paravan). Juist dat contrast vind ik zo interessant in de tijd waarin wij nu leven. Er zijn altijd mogelijkheden, juist binnen beperkingen. Of misschien wel dankzij beperkingen. Laatst zei iemand tegen mij dat mijn kracht is, het omdenken van problemen naar oplossingen. Ik begin in te zien wat ze hiermee bedoelde.

Eén van mijn collega’s op werk zit met zijn enkel in het gips. We hadden al aangeboden om een rollator te lenen bij de Vegro voor hem, zodat hij gewoon ook koffie kan blijven halen voor ons. Deze collega zorgt namelijk voor anderen, een echte Helper volgens het Enneagram (Het Enneagram is een persoonlijkheidsmodel dat zich met bewust of onbewust gedrag bezighoudt). Hij kon er zelf ook om lachen. Ik had al begrepen dat mijn collega al een paar dagen thuis zat met zijn enkel. Auto rijden mocht voorlopig niet. Twee weken geleden hadden wij op dinsdag een teambijeenkomst, een vol programma met presentaties en werkgroepen. Hij zou die dag ook een presentatie verzorgen. Ik belde hem op om te vragen hoe het met hem ging en al gauw werd het idee geboren dat ik hem ook kon ophalen van huis en dat we dan samen naar de bijeenkomst zouden gaan. Zo gezegd, zo gedaan. Die ochtend stond hij al op mij te wachten op de Lekdijk. Tas, krukken in de auto en weer de dijk af. Onderweg naar onze bijeenkomst grapten we dat ik nog altijd een carriereswitch kan maken naar taxichauffeur. Of een Uber beginnen voor gehandicapten, want dat bestaat nog niet.

Na de bijeenkomst heb ik hem ook weer netjes thuis afgezet in Hagestein. Onder één van zijn prachtige walnotenboom hebben we nog wat gedronken en de dag geëvalueerd. Ik vond het fijn om iets terug te kunnen doen, juist omdat anderen dat ook voor mij doen.

Ergens vind ik het mentaal ook een geruststelling, de wetenschap dat het medisch gezien slecht met je kan gaan maar ondanks dat zijn er nog zoveel mooie andere dingen waar je van kunt genieten. Nu is het dit voorbeeld van autorijden. Ik heb wel eens vaker gezegd dat ik mij in het verkeer “normaal” voel. Het valt mensen in eerste instantie niet op dat je iets mankeert. Heerlijk gevoel vind ik dat.

Eigenlijk is gehandicapt zijn ook een soort Bekende Nederlander-status zonder dat je bekend bent. Iedereen ziet je en dat is niet altijd even prettig. Soms wil je ook anoniem door het leven en je ding doen, gewoon zoals iedereen.

Gerelateerde onderwerpen

Geen Reacties

Plaats een Reactie