Lifestyle Wonen

Basisbehoeften

23 april 2018
Basisbehoeften fokus

Soms heb je een onderwerp in je leven dat je compleet beheerst. Ik heb lang getwijfeld of het wel zo verstandig is om er een blog over te schrijven. Aangezien je dit blog nu leest kunnen we concluderen dat die twijfel er niet langer is. Om de situatie niet op de spits te drijven, zal ik verder in het blog ook geen namen noemen van de organisatie of betrokken personen. Dit blog gaat puur en enkel over wat het met mij doet, als mens, als jonge vrouw maar bovenal als een zorgafhankelijke individu. Dit stuk sluit aan bij de vraag van Spierziekten Nederland of ik over mijn ervaringen wil schrijven.

Het had zo simpel kunnen zijn, gewoon wonen. In vrijheid. Eigen regie. Jouw lichaam, jij bepaalt het wat en het hoe. In mijn geval is dit al een tijdje niet meer het geval. Ik ben niet langer gelukkig in deze relatie. Ik geef toe dat ik ook echt niet de makkelijkste ben, maar strijden voor mijn basisbehoeften doe ik als een leeuwin die haar welp beschermt. Er is iets gebeurd met mijn basisbehoeften. Ze zijn verstoord. Wij mensen hebben volgens de psychologie van behoeften zes basale behoeften in ons leven. Deze basisbehoeften zijn het fundament van onze motivatie. Bij alles wat wij doen zijn ze aanwezig en ben je de hele dag door bezig deze basisbehoeften in te vullen. Behoeften brengen ons in beweging, aangedreven door verlangen en drijfveren die telkens ingevuld willen worden. Het gaat bij het invullen van de basisbehoeften niet alleen om wat je wilt, maar ook over wat je nodig hebt.

Volgens Anthony Robbins gaan de zes basisbehoeften over:

  • Zekerheid/veiligheid
  • Variatie
  • Belangrijk of waardevol zijn
  • Liefde en verbondenheid
  • Groei
  • Bijdrage leveren aan het grotere geheel

De veiligheid is in het geding en ik voel mij niet langer belangrijk of waardevol in onze relatie. De liefde is over. Het heeft plaats gemaakt voor verwijten, starheid, onbegrip, intimidatie en bovenal geen oprechte samenwerking. Het vreet aan mijn laatste beetje energie. Het morrelt juist aan dat waar ik al zo weinig van heb. Ik ben moegestreden, het bezorgt mij zoveel werk en stress dat ik op het punt sta van instorten. Naarmate ik ouder word, wil ik alleen nog maar investeren in hetgeen energie genereert. Daar valt onze relatie niet meer onder. De handdoek in de ring gooien en ergens anders opnieuw beginnen, dat gevoel wordt met de dag sterker. Die gedachten houdt mij ‘s nachts wakker, maakt mij verdrietig en soms bang.

Hoe moet het dan verder?

In mijn eentje kan ik de relatie niet naar een hoger niveau tillen, zoveel is mij nu wel duidelijk. Ik heb geprobeerd inzicht te geven in mijn leven en in mijn individuele zorgbehoefte, in de hoop dat het vuurtje weer aan zou gaan. Missie vooralsnog niet geslaagd. Mijn individuele zorgbehoefte past niet in onze relatie. De bereidheid om die wel passend te maken voel ik ook niet. In plaats daarvan moet ik veranderen en mij in bochten wringen om het werkend te maken. Hierdoor verlies ik mijn identiteit, mijn ik, die ik wil en mag zijn. Het slechtste wat je kan overkomen in een relatie is steeds weer een stukje meer van jezelf geven met de wetenschap dat je er niks gelijkwaardigs voor terug krijgt. Op dit moment zitten we in “relatietherapie”. Nog één keer proberen, de één vanuit machtspositie en de ander vanuit afhankelijkheid. Beide geen goede basis als je het mij vraagt. Ik houd rekening met een dramatisch afscheid. Gewoon uit zelfbescherming. Zodat de klap minder hard aankomt. Stiekem hoop ik dat we deze relatie nog kunnen redden. Dat we elkaar terug kunnen vinden op het punt waar we elkaar kwijt zijn geraakt, in wat ooit zo mooi begon. Dat deze strijd niet voor niets is geweest. Ik wil die verbinding terug en weer trots kunnen zijn op mijn keuze, het unieke concept dat eigen regie kenmerkt.

Ze zeggen dat de mate waarin je samen in een relatie kunt herstellen, aangeeft hoe sterk de relatie is.

De vraag is, hoe sterk zou de onze zijn?

Gerelateerde onderwerpen

Geen Reacties

Plaats een Reactie