Lifestyle

Ambitie

30 april 2019

Na acht maanden afwezigheid van werk begin ik langzaamaan stappen te zetten om mijn werk te hervatten. Al vrij gauw na mijn operatie merkte ik dat ik mentaal meer ruimte kreeg. Ik had weer zin en de tijd om na te denken over andere dingen, om mij druk te maken over onzinnigheden en om andere mensen inclusief hun energie toe te laten. Tegelijkertijd was ik waakzaam op te snel willen, mijn herstel te forceren of om in oud gedrag terug te keren. Een eerste stap heb ik gelukkig gezet sinds kort. Uren geleidelijk opbouwen. Met een heus opbouwschema. Verbazingwekkend werkt dit voor mij. Ik ga dit volhouden en ben er van overtuigd dat ik over een paar weken weer de uren werk die ik voor mijn uitval had.

Terwijl ik geduldig mijn herstel afwacht en mijn gebruikelijke “Het komt goed – heb geduld – nog even doorzetten” mantra aan het afsteken was, is er ook nog dat onderbuikgevoel. Als ik in de spiegel kijk, zie ik iemand die er steeds beter en gezonder uit gaat zien. Drie maanden na de operatie zie ik nog steeds vooruitgang. Toch, wat ik in de spiegel zie, correspondeert niet met hoe ik mij voel. Vol twijfels bij iedere stap die ik zet, onzekerheid en gevoel van controleverlies. Na een tijdje hierover na te hebben gedacht, realiseerde ik mij ineens waar ik mee bezig was. Waar streefde ik eigenlijk precies naar? Beter worden? Van wat? Ik zal nooit herstellen van SMA. Wakker worden Hayat. Dat gaat niet gebeuren. Misschien komt de energie en spierkracht terug die ik ooit had. Misschien ook niet. Misschien duurt dat nog maanden, jaren of misschien ook niet. Ik leefde blijkbaar met de illusie dat als ik mijn operatie achter de rug had dat alles weer “de oude” zou zijn. Ik had teveel ingezet op de operatie. Ook dingen die er niet door zouden veranderen. Dat was het. Er zal altijd iets SMA-gerelateerd zijn of iets anders dat mijn leven steeds gecompliceerder zal maken. Ik word nooit beter. Ik ben ziek. Dat is gewoon een feit. Mijn klachten gaan niet weg. Het enige dat ik kan veranderen is de manier hoe ik hiermee omga. 

Betekent dit dan dat mijn leven voorbij is? Dat ik geen dromen kan hebben? Of verlangens? Hoe zit dat dan met ambitie? Hoe houd ik balans tussen alle doelen die ik voor ogen heb en een anders werkend lijf? Is dat realistisch? Hoe kan ik een wezenlijke bijdrage leveren die verschil maakt en toch respect houden voor mijn grenzen? En misschien wel de belangrijkste vraag, hoe zorg ik ervoor dat ik nu tijdens mijn re-integratie op werk niet mezelf voorbijloop en vol automatisch piloot mijn SMA-grenzen negeer?

Misschien is het zwaarst aan een chronische ziekte wel het feit dat het overal in je lijf kan zitten, behalve in je hoofd.

Die is nooit moe, uitgeput of heeft nooit geen zin. Integendeel zelfs, die staat aan en deinst nergens voor terug. Soms is dat fijn en werkt het voor mij, juist omdat ik van mening ben dat je net dat extra doet om te komen waar je wilt. Maar het is ook mijn valkuil. Dat stemmetje dat zegt dat een opbouwschema onzin is en dat ik nu gewoon weer de hele dag aan het werk kan. Hetzelfde stemmetje dat mij vraagt waarom ik zo weinig heb gedaan met mijn ambities qua ontwikkeling in mijn werk. Heel stiekem vind ik dat dat stemmetje gelijk geeft, totdat ik mij weer herinner dat ik SMA heb en doe wat binnen mijn grenzen ligt. Wat eigenlijk best veel is. 

Komende periode zal ik hier mee blijven worstelen en mezelf constant dit soort vragen stellen. Tegelijkertijd realiseer ik mij ook dat ik mijn ambities klein kan houden en dicht bij mezelf zodat ze voor me dienen. Werk hervatten lijkt mij groots genoeg na maanden afwezigheid.

Wie weet is dit nu wel de periode om te ontdekken wat ik echt wil en welke doelen daarbij horen?

Gerelateerde onderwerpen

Geen Reacties

Plaats een Reactie